De race dan. Totaal verrast lag ik nog achteraan het pak toen het startschot over het kanaal Herentals – Bocholt weerklonk, geen paniek, na een paar honderd meter had ik orde op zaken gesteld en zwom op kop van de achtervolgende groep op het leidersduo. Echt makkelijk en comfortabel ging het allemaal, tot na driekwart van de zwemproef alweer die krampen komen opzetten en mijn benen als het ware onder spanning staan. Een probleem dat reeds jaren aanhoudt, maar we blijven zoeken naar een oplossing. Ik verlies wel een paar plaatsen, en de laatste honderd meter komen podiumfavorieten Vanhove en Bealus nog voorbij. Ik laat hen begaan, ze zijn immers véél sterker… Ik klouter de trap op na 58′25″ als zevende. De eerste wissel is ook niet om over naar huis te schrijven, omwille van diezelfde krampen.

Maar eens op de fiets gaat het vrij goed en ik gebruik de eerste van de acht ronden als verkenning omdat ik weet dat er een paar linke bochten kunnen in zitten en het parcours er door de regen van de dag ervoor nog nat bijligt. Naargelang de ronden voorbijgaan droogt het wegdek, groeit het vertrouwen en haspel met mijn Planet X-bike de ronden vrij constant af, op het gevoel zonder hartslagmeter. Zalig, en als je ‘t mij vraagt een héél mooi fietsparcours, niks saai, in eerste helft van de acht te rijden rondes telkens een beetje technisch (daardoor iets lastiger omwille van ‘t optrekken), veel schaduw, mooi fietspad en een out, over & back langs het kanaal. Handig was ook de persoonlijke bevoorrading op de brug, waar je eerst onderdoor reed en zo je supporters je zagen afkomen.  Na 183,5km of 5u17′ later draai ik samen met Nick Sneyers T2 binnen en mag de loopschoenen aanbinden.

Deze keer een redelijke wissel, zonder krampen en vetrek met risico aan een tempo van 4′20″/km, na 10km, ik loop in vierde stelling, maar het blijkt té snel en val terug naar ong.4′30″~4′40″. Na 20km krijg ik een eerste serieuze klap van de hamer. Dan merk je dat je na 8 maand opbouwen (vanaf “0″) nog niet genoeg basis kan hebben om te overleven in de laatste 20km. De calvarietocht was begonnen, val terug naar een zevende plaats, kan me pas in de laatste 2km opladen te blijven lopen en ga in mijn woordenboek opzoek naar het werkwoord “genieten”. Toch vind ik het maar de  laatste meters, hand in hand met Delphinetje, naar de finish toe en klok af als zevende op 10u13′11″. Ik had me voorgenomen tevreden te zijn met gelijk welke plaats als er maar een “deftige” tijd bij stond. Bij deze…

In tegenstelling tot wat ik links en rechts opving vond ik ook het loopparcours allesbehalve saai. Integendeel het is groen, schaduwrijk, afwisselend, alhoewel, toen de zon in de laatste wedstrijduren echt haar best deed was het verschroeiend, off-road singletracks, en een passage door Neerpelt centrum. Ik kan terugkijken op lange afstandraces die véél saaier waren…

Op tijd vertrokken naar de race voorkwam stress en zo had ik alle tijd om me terplaatse klaar te maken voor wat dé dag zou moeten worden. Zenuwen? Neen, na 19 jaar triathlons dichtbij en veraf over de verschillende afstanden komen die pas in het laatste kwartier voor de start eens om de hoek kijken wat eigenlijk gezonde stress is, en dan kan er nog steeds een grapje af.

Aan de start besloot ik wijslijk aan de “zijlijn” te staan, kwestie van uit de wasmachiene te blijven en geen “djoef” op de rug te krijgen. Ik zwem de hele tijd comfy, schuif een beetje op en de twee en een halve km is zo voorbij. In T1 vind ik vrij vlot mijn Exocet maar bij het uittrekken van de wetsuit en aantrekken van de andere atributen merk ik direct een gebrek aan wedstrijdritme. Enfin, weg op de fiets en het ging er meteen hard aantoe (maar iederéén rond mij reed zo hard…) , zo hard dat ik me luidop afvroeg of ik dit niet later in de race duur zou betalen.

Of was het misschien de strakke koude wind waardoor ik nooit echt op temperatuur kwam, ik reed nooit volgens de verwachtingen. Een hellinkje dat ik normaliter op het buitenblad moest kunnen werd op het binnenblad genomen. Ook het wegdek liet soms te wensen over en leek het meer dansen over putten en bulten van riooldeksel naar verkeersdrempel wat me ergens halverwege de 80km een volle bus energiedrank kostte.  Toch was het genieten in wedstrijd te rijden met de PX Exocet (echt een snelle fiets!) en had gelukkig nog het verstand om de laatste kilometers een kleiner verzet te draaien en vloog, wel met negen plaatsen verlies, T2 binnen met één schoen uit en de andere nog aan. Nog wat geknoei met de knopjes van mijn Garmin en alweer een confrontatie met het gebrek aan wedstrijdritme… Maar ik had Isabelle en Delphine gezien en was tevreden.

Ik nam me voor het lopen rustig aan te vatten, had wat krampen in de bovenbenen en via  3Coach Wim had ik gehoord over “nogal veel draaien en keren en een helling op kasseitjes”,…verkennen dus. En ok, het was een lastig loopparcours, maar het vele keren en draaien, tunneltje in en uit, gedeeltelijk in een park bezorgde animo en voor je het wist liep je de laatste van de drie rondes. Ik had het dus naar mijn zin, dronk ondertussen aan de bevoorradingen naar hartelust cola, pak méér dan alle verloren plaatsen terug en kon naar het einde toe nog wat versnellen. Ik moet je niet vertellen dat er in de laatste paar kilometers een krop in de keel en een traantje in de weg zat. Mijn eerste doel, waaraan ik bijna één jaar keihard gewerkt heb én steeds in geloofd heb was bijna binnen. Het gevoel in de laatste rechte lijnen, elke looppas, was zalig, zoet. Eindelijk, na alle kommer en kwel, terug triatleet en mocht terecht een vuistje maken toen speaker Hans Cleemput riep “dames en heren, dewaldo is back!!”  Dit deed, en doet nog steeds, deugd…

Eindtijd; 4u12′10″, 49e/310 finishers en sinds dit jaar in mijn nieuwe categorie een 9e/105 Heren 40. De uitslag vind je hier

Ben je liefhebber van méér cijfers en getallen en wil je alle Garmin-links rustig bekijken ga dan eens langs naar asicoach.com

Ik neem nu een weekje relatieve rust, want nadien begint een zware vierweekse met, mijn tweede doel, Limburg226 in gedachten.

Nog een dankwoordje aan allen die me steunden, van veraf of dichtbij, voor de vele smsjes, telefoontjes, berichtjes op FB en aanmoedigingen terplaatse. Echt bedankt!

dewaldo

Een citaat van wijlen Briek Schotte, alias den Ijzeren Briek. Geboren op 7 september 1919 en gestorven 4 april 2004(toen op de dag van de Ronde Van Vlaanderen). Misschien wel de eerste en enige echte Flandrien. Ik moet steeds terugdenken aan hoe Briek er  heel grappig in slaagde tijdens één of ander tv-programma, Luc Alloo, een Rodenbach met een rauw ei erin, liet uitdrinken als het “wondermiddel”… Ook Karl Vannieuwkerke deed het hem na, kan je zien via deze link.

Van mijn kant was alles, maar dan ook alles, op deze dag afgesteld. Sinds dag één na mijn rugoperatie vorig jaar, zowel fysiek als mentaal. Maar los van het feit dat dit de race van mijn “comeback” zou worden zou ik een afgelasting van de enige “volle” in België enorm jammer vinden. Het ontbreekt ons belgen blijkbaar aan chauvinisme, aan enthousiasme, te starten voor eigen volk, zich te meten met atleten uit eigen land, op eigen bodem. En toch is het eigenaardig, een halve en vooral een kwart in eigen land is zo uitverkocht, een volledige triathlon daarentegen… Ook de Coast Triathlon te Middelkerke ging ten onder aan afnemende belangstelling. Blijkbaar kiezen we voor het echte werk (niet dat ik neerkijk op een halve of kwart) liever voor een race in het buitenland. We verruimen op een sportieve manier onze horizon en kiezen voor een grote race in een buurland of een ander continent. Ook ik koos een aantal jaren voor races in het buitenland, en denk hierbij aan USA, Frankrijk, Hawaii, Groot Brittanië, Maleisië… Toch zijn er voor Limburg226 veel pluspunten te vermelden; het prijskaartje is veel interessanter in vergelijking met de (te?)dure Ironmanraces en ook de daaraan verbonden verplaatsing en verblijskosten. Voor supporters is het omzeggens vlakbij. En ook hier is er een groot verschil in mentaliteit met buitenlandse wedstrijden waar het publiek dikwijls rijen dik staat en aanmoedigd tot de laatste finisher. Uitzonderingen in België hierop zijn 70.3 Antwerp en…

Jammer, ik vrees, als ook deze race doodbloedt er niemand in België nog het initiatief zal willen nemen, laat staan de moed zal hebben dergelijke race te organiseren.

dewaldo

Het werd geen stage vol junkmiles, daar ben ik nog niet aan toe. Verdeeld over acht dagen werkte ik 4 zwemtrainingen af, 6 fietstrainingen en evenveel looptrainingen. Samen met wat corestability goed voor ongeveer 26 uur vrij rustig sportplezier met af en toe wat intensieve prikkels, zoals de klim naar Haria vanuit Los Valles die ik , al zeg ik het zelf, vrij indrukwekkend opreed… Het was zalig er te trainen in omzeggens ideale omstandigheden en al stond er volgens insiders behoorlijk wat wind op het vulkanische eiland, ik kon er vrij goed met leven. Een opsteker van formaat was vooral mijn nieuwe fietspositie op de Cervélo R3  die me makkelijk tot vijf uur of langer in het zadel laat zitten, ZONDER de minste rugpijn. Dankzij John van Athletefitting! Nog een belangrijke opsteker was mijn dagelijkse loopje, al of niet voor of na een fietstraining, dat ik telkens met een goed gevoel kon beeindigen. Doch, na een weekje genieten en labeur keer ik graag terug huiswaarts naar vrouw en kind. Alleen het weder viel me hier wat tegen… Ik zal dus graag nog terugkeren, misschien in 2012?

Tijd om die loopafstanden op te drijven, half februari testen we bij 3Coach, eens kijken hoever we staan met Limburg226 in het perspectief…

Tot de volgende!

Er is terug een jaartje voorbij. Een jaar vol positieve en negatieve ervaringen. Een deel van die negatieve ervaringen kunnen we maar best vergeten, andere kunnen we misschien gebruiken voor het trekken van lessen naar de toekomst toe. Maar laat ons vooral de goede dingen die 2010 ons bracht onthouden, en dat zijn er héél wat!

Nee, geen jaaroverzicht, laten we voor ons kijken, maar ook geen opsomming van een rijtje goede voornemens. Daar doe ik al lang niet meer aan mee. Al gebiedt de eerlijkheid me wel te zeggen dat ik wel een paar zaken wat vaker wil doen (zoals bloggen), wat béter wil doen (zoals stretching en corestability), terug wat méér wil doen… trainen natuurlijk. Over dat laatste kan ik jullie zeggen dat, als de gezondheid meewil, ik weinig of niks van mijn “grinta” kwijt ben in vergelijk met pakweg 10 jaar geleden.  Nu, ondanks een val tijdens het werk, de rug terug de drie sporten toelaat voel ik me beetje bij beetje terug triatleet en dat werkt steeds motiverender. En al is er wel nog enige voorzichtigheid geboden, toch stap ik halverwege deze maand op het vliegtuig richting Lanzarote op zoek naar een week zon, warmte, zwem, fiets en loopkilometers. Van de echte “junkmiles” zal er geen sprake zijn(dat is voor later…), wel van regelmaat. Misschien wel belangrijker in deze periode.

Beste mensen, mijn allerbeste wensen voor het nieuwe jaar 2011. Een goede gezondheid en veel geluk in zowel familiaal, sociaal, proffesioneel én sportief leven!

dewaldo

“Gebrek aan inspiratie” was mijn antwoord, en er was rond mijn persoon  weinig te beleven. Gewoon dag in dag uit geduldig verder werken aan mijn revalidatie. Verder niks nieuws onder de zon. Ondertussen viel er in de sportwereld en daarbuiten wel één en ander te beleven.

Nieuwigheden zoals Sport-events.be dat een pakket mooie, alternatieve races aanbiedt én waarvoor een toekomst weggelegd is. Ik kon afgelopen zomer trouwens meegenieten aan de zijlijn van hun tweedaagse project te Nisramont.

Tien dagen Provence met vrouw en dochter. Zon, een zwembad, mijn fiets, heerlijk eten en drinken waren de ingrediënten voor een geslaagde vakantie. Als afsluiter een bezoekje aan de Mont Ventoux, ook wel “De Eenzame Wachter van de Provence” genoemd, kreunend onder wielertoeristen die van de beklimming een daguitstap maken, en hun afval dumpen op diens top en flanken. Het respect voor de reus is niet meer…

Met vrienden een kijkje nemen naar de Zwintriathlon, of hoe toppers zich een weg moeten banen tussen Pretman, Teletubbies, Kabouter Wesley en Mega Toby…

Na ruim zes maand arbeidsongeschiktheid mag ik eindelijk terug mijn werk hervatten en merk dat ik nog steeds even graag van brievenbus naar brievenbus rijd.

Alberto Contador, de man van 50 picogram Clenbuterol in het bloed. Het was de biefstuk? Ik geloof hem niet.  Hoed af voor Fabian Cancellara die voor de zoveelste keer naar het hoogtse plaatsje in WK tijdrijden vlamt, zonder motortje in het frame…

De jaar na jaar terugkerende “Hawaii-blues” en de daaruit voortvloeiende motivaties..! Later hierover meer…

Ondertussen begon het veldritseizoen en zwaait Keizer Nys terug de scepter.  Of hoe ik vanuit mijn zetel kan genieten van  zijn demonstraties na de eigen fietstrainingen.

Enfin, het is nog te vroeg voor een jaaroverzicht (als ik daar al aan meedoe),  maar ik kan toch afsluiten met mooi nieuws.

Sinds begin oktober liep ik wel al op regelmatige basis korte afstandjes (1 tot 2km, soms samen met Delphine), maar gisteren kreeg ik van Dr. Rousseaux groen licht om aan het échte loopwerk te beginnen. Eindelijk! De resultaten van de laatste scan een paar weken geleden, zien er op een beetje littekenweefsel na, zeer goed uit. Ook de mobiliteit van de rug ( in het bijzonder de wervels) is sterk verbeterd. Eigenlijk heb ik niets meer te vrezen…

Af en toe kruisen mensen met gelijkaardige rugproblemen mijn pad en kan ik hen enkel maar de volgende namen aanbevelen;  Een woordje van dank aan hen zal hier zeker niet misstaan! Met dank aan Dr. Vandekerckhove (M. Middelares Gent), het kiné en Genius-team (M. Middelares Gent), Dr. Rousseaux (Drongen). Maar ook Isabelle, Delphine en vele vrienden voor hun geduld en steun. En ook een beetje mezelf …

Tot de volgende!

Sinds ik op 16 juni groen licht kreeg heb ik anderhalve maand gedreven gewerkt aan mijn revalidatie, tot soms 17 uur per week. Tien sessies rugschool, tal van individuele kinésessies (door de mooie progressie werden de laatste sessies zelfs “gecanceld” en de groepsessies geskipt) en ben onlangs begonnen met sessies van twee uur isometrische kracht en cardiovasculaire training. Van dat laatste heb ikzelf ook redelijk werk gemaakt door regelmatig te zwemmen, fietsen en te gaan stappen waardoor de tien minuutjes “cardio” in Maria Middelares peanuts zijn. Daarnaast spendeer ik bijna dagelijks een half uurtje aan corestabilitytraining. Sommige mensen zeggen me rechtaf; “Man, wat jij al kan, amper drie maand na je operatie…” In die context sta ik wel al ver…

Afgelopen dinsdag dan op een laatste controlebezoek bij Dr. Vandekerckhove, waar de scanresults me een beetje tegenvielen. De hernia tussen L5 en S1 is omzeggens verdwenen, de bovenste (L4/L5) liet nog duidelijk een lichte uitstulping zien tegen het ruggemerg… Een mentale tik, de scanbeelden en de symptomen liegen niet en ik voel nog met regelmaat van de klok uistraling in de linkerbil. Er valt in het dagdagelijkse leven zeker met te leven, maar hiermee aan sport doen op (hoog) niveau blijft één groot vraagteken… Kan ik begin oktober terug het lopen (pijnvrij) hervatten en me focussen op de lange afstand? Stiekem hoop ik volgend jaar rond deze periode mijn Ironmandistance binnen te hebben, maar in die context sta ik waarschijnlijk nog veraf…

Toch blijf ik onverminderd en geduldig verder werken (én vechten tegen de weegschaal) met 2011 in gedachten. Dikwijls troost ik mezelf met de gedachte; “Al wat ik nu doe is voor volgend jaar!”, maar het zal de meeste mensen niet verwonderen dat ik nog steeds met héél veel passie dag in dag uit train. Ik ging kijken en supporteren naar races zoals Aarschot, Antwerpen, Berlare, had maar al te graag in de plaats gelopen van diegene die afzagen in de hitte, dus weet ik het héél zeker; Dit is “mijn” sport en (na 18 jaar) hunker ik nog steeds om aan de start te staan en het beste van mezelf te geven.